Debes ver al otro lado, siempre con calma y seguridad.
No demores en el camino,sigue sin cesar.
No te enganches al olivo, el no te seguirá,
debe quedar parado para esperar...otros vendrán...
Siembra a tu paso la educación y el bien estar,
deja sonrisas por el camino para regalar,
para que cuando tu pases...otros pasarán...
deja esperanza junto al olivo.
Debes avanzar...
Bebe del riachuelo más cercano,
mira tu rostro al reflejar, mañana ya no estará igual.
Come el fruto del árbol que te de cobijo al despertar.
Siente la brisa en tus pies al caminar....
No dejes que nada te haga caminar hacia atrás...
Debes mirar al otro lado y avanzar....
domingo, 27 de febrero de 2011
miércoles, 23 de febrero de 2011
...Tres, uno, dos.....
EL uno quería tanto al dos que olvidó que podía existir un tres, y cuando se dió cuenta, el tres ya venía, el dos se asustó tanto que comenzó a dejar de querer al uno y lo abandonó, no sin antes hacerle mucho daño, el tres llego y haciendo muy feliz al uno consiguió que olvidadse al dos y le hizo ver que en el mundo había muchos mas números....desde entonces los unos ven mas allá del dos....
RQL
RQL
viernes, 28 de enero de 2011
viernes, 24 de diciembre de 2010
Síntome coma ti.....
É a primenira vez que me sinto coma ti,
sinceramente culpable dos meus problemas;
tristemente acusada pola miña conciencia;
simplemente asustada pola miña vergonña de ser eu.
Desauciada ante todo, por todos, sen ninguén,
cruelmente desprezada.
Ausente do mundo, perdida no tempo.
Ese tempo que escapa, ou ese tempo ó que non
lle importas.
Atorméntanme os problemas, por iso síntome culpable.
Síntome coma ti, pequeno, ignorado, acusado...
Sempre escollen ó débil, o bo, pero nunca ó poderoso
ó forte...
Escápase o tempo, a miña valentía non existe.
Xa non hai esperanzas para min.
A vida xa non perdoa, acábase.
Síntome desauciada, síntome coma ti,
coma un graiño de area
nunha praia inmensa, vacia.
Coma unha estrela pequena
nun infinito universo.
Estou fundida. Estou queimada.
Acabarase todo pronto.
De momento toca esperar.
Quero desprenderme de todo
antes de que sexa tarde.
Se puidera vivir tan só uns instantes
sen ter que preocuparme por aquelo que
me atormenta,
día e noite, noite e día.
Tal vez conseguiría ser feliz,
aunque tan só fora por uns segundos,
non pido tanto...
¡Nada!Non hai un remedio,
nin para ti nin para min.
Estamos perdidos, nunha sala xeada,
chea de miróns ó redor.
Pero ninguén nos axuda,
non nos botan unha man.
¡¡Egoistas!!
Mais algo bo hai en todo isto.
¡"Eu síntome coma ti, ti coma min!
¡Eles son incapaces de sentir"!
RQL..
sinceramente culpable dos meus problemas;
tristemente acusada pola miña conciencia;
simplemente asustada pola miña vergonña de ser eu.
Desauciada ante todo, por todos, sen ninguén,
cruelmente desprezada.
Ausente do mundo, perdida no tempo.
Ese tempo que escapa, ou ese tempo ó que non
lle importas.
Atorméntanme os problemas, por iso síntome culpable.
Síntome coma ti, pequeno, ignorado, acusado...
Sempre escollen ó débil, o bo, pero nunca ó poderoso
ó forte...
Escápase o tempo, a miña valentía non existe.
Xa non hai esperanzas para min.
A vida xa non perdoa, acábase.
Síntome desauciada, síntome coma ti,
coma un graiño de area
nunha praia inmensa, vacia.
Coma unha estrela pequena
nun infinito universo.
Estou fundida. Estou queimada.
Acabarase todo pronto.
De momento toca esperar.
Quero desprenderme de todo
antes de que sexa tarde.
Se puidera vivir tan só uns instantes
sen ter que preocuparme por aquelo que
me atormenta,
día e noite, noite e día.
Tal vez conseguiría ser feliz,
aunque tan só fora por uns segundos,
non pido tanto...
¡Nada!Non hai un remedio,
nin para ti nin para min.
Estamos perdidos, nunha sala xeada,
chea de miróns ó redor.
Pero ninguén nos axuda,
non nos botan unha man.
¡¡Egoistas!!
Mais algo bo hai en todo isto.
¡"Eu síntome coma ti, ti coma min!
¡Eles son incapaces de sentir"!
RQL..
domingo, 28 de noviembre de 2010
RESPIRA.....CUENTA HASTA TRES....CAMINA....
Sigo, siguendo mi rumbo perdido, hacia el final de todos y querido por nadie, creemos tenerlo claro pero caminamos sin sentido, no estamos siendo justos con nosotros, con nuestra persona..Dejar que la vida pase sin mas, no es una buena manera de vivirla, es como pasar por ella sin que te importe demasiaso..es como tenerla por tenerla....si nos rendimos, si dejamos que hagan por nosotros, si no creemos en nuestros principios en nuestra forma de vida, si no nos respetamos, para que vivirla......dejemos a un lado el miedo, la inseguridad. la rabia, el dolor, la envidia.....juguemos a que el mundo es una gran casa a la que tenemos que cuidar como si fuera nuestra a respetar a nuestros vecinos como si fuesen familia, a querernos como iguales, a compartir lo que tenemos lo que nos sobra lo que nos falta, a sonreír para dar tranquilidad, a saber dar los buenos días sin tener que conocer, cuidémonos los unos de los otros......seamos humanos para eso nos pagan......la vida es la mejor nómina que me han hecho hasta ahora...
viernes, 19 de noviembre de 2010
....No me pidas perdón...
El no poder sonreír, cuando las palabras atraviesan tu garganta,
cuando tus pensamientos hacen llagas en el silencio de tu tormento,
donde el desierto más seco reina en tu boca,
donde aprietan los nudos de tus remordimientos,
ahí donde duele respirar el aire cargado de sinceridad
que ahoga tus palabras en el callar de tu aliento, solo ahí,
puede que este esperando impaciente la piedad....
Cuando tal vez sea demasiado tarde,
cuando tal vez sea demasiado pronto...
Cuando sientas el peso en tu espalda,
de tus ojos salgan llamas de sal,
quemaran tu piel por donde caigan
y obligaran a suplicar clemencia a tus mejillas..
Sonríe entonces pues ya el camino esta más que andado
y solo quedara pedir perdón,
un perdón que quizá ya no quiera ser escuchado,
o un perdón tardío,
cansado,
lejano,
olvidado...
o...no me pidas perdón, si ya me has hecho daño....
RQL..
cuando tus pensamientos hacen llagas en el silencio de tu tormento,
donde el desierto más seco reina en tu boca,
donde aprietan los nudos de tus remordimientos,
ahí donde duele respirar el aire cargado de sinceridad
que ahoga tus palabras en el callar de tu aliento, solo ahí,
puede que este esperando impaciente la piedad....
Cuando tal vez sea demasiado tarde,
cuando tal vez sea demasiado pronto...
Cuando sientas el peso en tu espalda,
de tus ojos salgan llamas de sal,
quemaran tu piel por donde caigan
y obligaran a suplicar clemencia a tus mejillas..
Sonríe entonces pues ya el camino esta más que andado
y solo quedara pedir perdón,
un perdón que quizá ya no quiera ser escuchado,
o un perdón tardío,
cansado,
lejano,
olvidado...
o...no me pidas perdón, si ya me has hecho daño....
RQL..
sábado, 13 de noviembre de 2010
Una lágrima, clavada en mi pensar...
Creo que siento dentro de mi un gran pensamiento,
creo que siento fuera de mi una gran traición...
Me miento continuamente y espero creerme,
me engaño creyendo que soy fuerte
que no hay nada que yo no pueda afrontar....
estoy cayendo en derrota sin luchar,
trato de intentar navegar sin remos,
volar sin alas, de no ahogarme,
aun faltándome el aire,
pero ya no puedo más,
tengo una lágrima clavada en mi pensar,
la voy a liberar, la dejaré nadar, la dejaré caer....
RQL...
creo que siento fuera de mi una gran traición...
Me miento continuamente y espero creerme,
me engaño creyendo que soy fuerte
que no hay nada que yo no pueda afrontar....
estoy cayendo en derrota sin luchar,
trato de intentar navegar sin remos,
volar sin alas, de no ahogarme,
aun faltándome el aire,
pero ya no puedo más,
tengo una lágrima clavada en mi pensar,
la voy a liberar, la dejaré nadar, la dejaré caer....
RQL...
Suscribirse a:
Entradas (Atom)
Y un gran día comienzas a conocerte...entoces descubres que no eras quien pensabas...que la vida sigue sorprendiéndote aún cuando ya creías...
-
Y un gran día comienzas a conocerte...entoces descubres que no eras quien pensabas...que la vida sigue sorprendiéndote aún cuando ya creías...
-
...TENER UN HIJO NO ES TENER UN DEFECTO...TENER UN HIJO ES ESTAR COMPLETO...NO ES VERGÜENZA NI ES TRISTEZA...NI UNA CARGA NI TORPEZA...TENER...
-
Otros tiempos en los que la imaginación daba un vuelco a la realidad...más fácil de ver con aquellos ojos marrones en el tiempo...una...